 'Haagse liefde & De vieze Engel',
auteur: P.F. Thomése, proza,
uitgever: Contact, Amsterdam,
199 p., € 12,50 www.boekenwereld.com
In 1996 verscheen reeds de novellenbundel 'Haagse Liefde & De Vieze Engel. Dat in 2004 een herdruk op de markt kwam, bewijst de kracht en directheid van Thoméses verhalen. De auteur ontving in 1991 de AKO Literatuurprijs voor het debuut 'Zuidland' en is sindsdien een constante waarde in ons literatuurlandschap. Het feit dat in 2003 de vertaalrechten op zijn boek 'Schaduwkind' wereldwijd verkocht werden, onderstreept zijn vakmanschap eens te meer.
Waarover handelen nu de novelles 'Haagse Liefde' en 'De vieze engel'? Een Haagse verzekeringsdeskundige leeft plichtsbewust (volgens het boekje zeg maar), maar na een leven vol inzet worden de assurantieformulieren zo onoverzichtelijk en moeilijk om in te vullen, dat hij gedwongen wordt een overlijdensgeval (tot op het bot!) uit te zoeken. Het verhaal ontwikkelt zich gestaag en het eindresultaat loopt fataal af (blijven lezen dus!). Een verhaal met veel aandacht voor details en vol nauwkeurigheid geschreven, dat was overigens ook het oordeel van de vakpers bij het verschijnen van deze novelle eertijds.
En ook in de volgende novelle hanteert de auteur deze accurate schrijfstijl.
| |
Sommigen vinden hem moeilijk leesbaar, maar de bouwstenen van zijn taal mogen gerust gezien en gelezen worden. Geboeid blijf je als lezer geplakt aan het verhaal: restaurateur Bovenkant geeft plafonds een nieuw leven. Maar na het overlijden van zijn vrouw beseft hij dat hij er zelf nooit toegekomen is aan het scheppen van 'iets eigens'. De ontmoeting met de 'vieze engel' die hem aanport zijn ware lot te volgen, drijft het hoofdpersonage echter af van zijn eigen toekomst. De meeslepende schrijfwijze van Thomése zorgt ervoor dat je het verhaal in één ruk wenst door te lezen. En waarom ook niet, in een jachtige tijd waar alles zo clichématig snel gaat, is het een verademing je in de lectuur van een goed boek te verliezen. Want zoals het Bovenkamp overkwam "Alles kwam hem aangevlogen. Ook de dagen vlogen voorbij. Nog nooit had hij zo snel fgeleefdÉ." zo vergaat het ons allemaal. Onze lotsbestemming verliezen we erdoor uit het oog. Thomése verwoordt dit gevoel meesterlijk: "Kennelijk waren deze mensen niet te redden, wilden ze niet eens gered worden - omdat ze hun ware lotsbestemming niet konden herkennen. Ze kenden hun ziel niet meer, stuurloos koersten ze voorwaarts, derwaarts - en er was geen engel meer in staat om hen in het goede te leiden." Jammer toch, en dat in een new age tijdperk waar esotherische beschouwingen ons dagelijks worden voorgehouden. Of is er niets nieuws onder de zon? Kregen wij destijds niet allemaal de mythe ingedramd dat we 'onze bewaarengel' moesten koesteren en eeuwig dankbaar zijn?
Jef Habex
|
